ANNELIEN DIJKMAN
SCULPTOR ARTIST
AMSTERDAM VIDRERES
Blik op de Hemel.....
Trekkend aan de hand van mijn moeder, als klein meisje weet ik nog dat ik onder de sculptuur van Naum Gabo liep. En wat ik voelde. Die fascinatie. En ook alle keren daarna, deze gewaarwording en verrukking. Een beleving die ook te vinden is in de natuur, zoals in het bos waar ik opgroeide. De beroering die we allemaal kennen als je onder een grootse boom door de takken heen naar boven kijkt. Net als de natuur brengt kunst mij in vervoering. Deze emoties die we allemaal voelen. Kunst opent een wereld buiten het rationele denken.
Kunstenaar dat ben je bij je geboorte.....
Al jong wist ik dat ik naar de AKI wilde. De meest eigenzinnige kunstacademie van Nederland. In de specialisatiejaren was je vrij twee eigen leermeesters te kiezen.
Dankbaar ben ik voor de lessen van Carel Visser en Sigurdur Gudmunson. Zij gaven ruimte, zetten me op mijn moed en gaven mij bevestiging mijn eigen pad te gaan.
Ze inspireerden ook met hun inzichten over hun eigen werk. Door Carel Visser's enthousiasme voor gelast ijzer heb ik 's avonds op de lts mijn lasdiploma gehaald. Van Sigurdur Gudmundson het niet terughoudend zijn, je gevoel en ziel in je sculptuur leggen.
Engagement.....
Wild en grensverleggend......
Een van de fascinaties, dat lopend om een sculptuur, elke stap die je zet je een ander gezichtspunt geeft. Elke beweging een ander perspectief. Er is niet één waarheid.
Veel van mijn werk ontstaat door maatschappelijk engament,
zoals het beeld "Botsing van gepolariseerde meningen" Het was de tijd van Reagan en Thatcher, van de keiharde retoriek. Partijen die gekant tegenover elkaar stonden. Het is nu weer zeer actueel.
Botsing van gepolariseerde meningen is algeheel de kerngedachte. De sculptuur staat echter op zichzelf en gaat over vorm en energie, botsing, vervormen, stellingname. Ik hou van de verstilling en tijdloosheid van een beeld.
Zacht verend veen, dikke vette klei.....
Overal waar ik gewoond heb, op de Vuursteenberg, van leem en zand, op een terp, aan zee, in de Beemster Polder, met z'n dikke vette klei, op de Zuiderzeedijk in Durgerdam, waar de bodem als een vochtige spons is. Het zijn allemaal plaatsen waar je verbonden bent met de natuur en bewust bent van de rol van water.
Te droog, te nat, te zout, te hoog, te laag.....
Ik ben veel op het water en de
discrepantie van een land zo vol water met een urgent droogte probleem is verontrustend en regelmatig een van de thema's van mijn werk. Het klimaat, bodemdaling, wateroverlast, droogte, aarde die verarmd en verzand.
Water krachtig en essentieel voor leven. Stroming en beweging.
Ik word geïnspireerd door verandering. Het proces van transformatie en expansie in de loop van de tijd.
Bevlogenheid.....
Wegens mijn belangstelling voor de kosmos en ontstaan van de aarde kreeg ik van mijn vader een mammoetkies in epoxy gegoten en een verzameling prachtige meteorieten. Deze schatten hebben impact, van een andere tijd en uit de ruimte. Plaats en tijd hebben hierdoor een andere dimensie, dat besef wordt vergroot als je deze voorwerpen vast houdt. De Vuursteenberg waar ik woonde opgefrommeld door een schuivende ijskap, de aarde heeft elke 40 tot 100.000 jaar een ijstijd afgewisseld met opwarming. De actualiteit, het welzijn van de mensheid in de 21 e eeuw. Van zoveel mensen die zich bij klimaatverandering zullen moeten gaan verplaatsen, de problemen met droogte, het milieu, de risico's van schaarste, van drinkwater en de vervuiling waar we in het hier en nu voor staan, daar moet op verenigd worden en wat minder solipsistisch getob en accent op navelstaren.
Voor ons, voor de ander, voor de toekomst.
Verspilling, ongelijkheid, overschot. Op het Noordzeestrand gejutte en materialen van autosloop gebruik ik al jaren voor mijn beelden, nog voor ik naar de kunstacademie ging.
Ik vaar voor Plastic Whale als schipper om een bijdrage te leveren, in verspreiding van grotere bewustwording van ons gebruik van plastic zwerfvuil en recyclen te bevorderen. En gewoon een handje helpen opruimen.
Ratio en intuitie.....
Ik ga steeds weer bij mezelf terug en vraag: 'Waar sta ik voor? Waar kom ik vandaan? Wat wil en kan ik? Omdat er zoveel interessants is in de wereld, zoveel afleiding, zoveel te doen.
Mijn ratio gebruik ik voor onderzoek en ordening om op een beperkende wijze tot nieuwe ideeën te komen, om af te bakenen, om niet te verzanden. Het eigenlijke vormgeven, het kiezen en het scheppen dat is intuïtief. Dan is het evident en behoeft geen betoog, vanuit een vorm van denken en ingeving, dan is het een proces van contact met het diepere onbewuste zijn en het concretiseren. Het is mijn uitingsvorm van wat ik innerlijk ervaar hoe ik mij verhoud tot de wereld om ons heen, tot de ander en mijzelf.
Dan zijn de keuzes vanzelfsprekend.
Annelien Dijkman
