ANNELIEN DIJKMAN
Sculptor Artist Amsterdam Vidreres
Verbonden met water, aarde natuur en klimaat.....
Annelien geboren bij de monding van de IJssel, op 15 juni 1962. Gevolgd door de koudste winter van de vorige eeuw, 1962/1963. Zo koud dat het IJsselmeer bevroren was. Een winter met halo's, bijzonnen en cirrus wolken (ijsnaaldjes) aan de grond.
Duizenden Nederlanders reden de autorally over het bevroren IJsselmeer. Ook Annelien, achterin de auto.
Produktie en mallen maken.....
Alhoewel Annelien volledig autonoom haar richting in de kunst heeft gekozen werd zij geboren in engaged gezin met een artistieke en muzikale moeder en een erudiete ondernemende vader. Haar vader was fabrikant en had een scheepswerf waar affordable polyester kruisers werden gemaakt. In de fabriek werden silo's geproduceerd.
Van kinds af aan vond zij het heerlijk om door de fabriek te zwerven. Kijken bij de tekentafels. Het productieproces, productinnovatie, prototypes en mallen. Er werden ook unicums gemaakt, zoals de toen populaire buggy's, polyester zwembaden en een voorloper van een snowboard.
Brand en plastics.....
Een grote zwarte vieze rookwolk die vanuit hun huis al te zien was. De fabriek stond in brand, ontstaan door een menselijke vergissing, een werknemer had met aceton een machine gereinigd.
Zodoende vernam Annelien al op jonge leeftijd, dat een van de voordelen van plastics, de duurzaamheid, gelijktijdig ook het nadeel van plastic, als afval is. Nog altijd verdwijnen de meeste producten op de vuilnishoop of verbrandingsoven.
IJstijd, Vuurtseenberg en Leem.....
Boven op de Vuursteenberg aan een gele zandweg, uitkijkend over graanvelden, in de verte de slingerende IJssel.
Waar de tuin overliep in bossen en haar moeder de tuin begrensd had met roze strikken om de bomen. De Vuursteenberg, een in de IJstijden, door ijs opgestuwde heuvelrug van stenen en leem en zwerfkeien uit Scandinavië. (Hier heerst een microklimaat, nergens waar zij gewoond heeft kon je zo vroeg al in het voorjaar buiten eten.)
Er werd gezwommen in een plas van regenwater, op een bodem van lagen leem die nauwelijks water doorlaat.
Ook de dynamiek van het water in de IJssel, de prachtige uiterwaarden, die vol lopen als er veel water wordt afgevoerd en boerderijen alleen via dijkjes bereikbaar werden. Opgroeien in deze spannende omgeving waar de natuur nadrukkelijk aanwezig is, is terug te vinden in haar artistieke werken.
Landschap en tuinen.....
Plannen voor elektriciteitsmasten op de helling van de Vuursteenberg, en de onzekerheid over gezondheidsrisico's dienaangaande, verhuisde de familie naar huize Sonnevanck, gebouwd op een terp in het Sallandse coulisselandschap. De omzoomde weilanden, de doorkijkjes tussen de beuken en de eiken. Sonnevanck had een interessante tuin en Annelien maakte een uitgebreid herbarium van elk plantje in de tuin, het bos en de berm. Ze wilde tuin- of landschapsarchitect worden. Haar grootmoeder, bevriend met de beroemde tuinarchitect Mien Ruys had in de jaren dertig een prachtige landschapstuin door haar laten aanleggen. Deze tuin is inmiddels een park, de Notaristuin in het centrum van Winterswijk.
De jaren 70, Optimisme en idealisme.....
De jaren van opkomende belangstelling voor de milieuproblematiek. Autoloze zondagen, stenen gooiende Palestijnse jongeren en rolschaatsen op straat. Het zijn de eerst herinneringen van Annelien aan het wereldnieuws.
Naast flower power, het gebroken geweertje en het Watergate schandaal, was er grote aandacht voor het milieu. In 1972 brengt de Club van Rome het rapport "De grenzen aan groei" uit. De mondiale voetafdruk. Het gat in de ozonlaag, cfk's in drijfgassen en koelkasten, fosfaat, cadmium in plastic. Het milieubelang verdwijnt naar de achtergrond in het nieuws als eind jaren 70 er een verrechtsing en polarisering in de wereld plaatsvindt.
Aan zee.....
Ze verhuizen naar de boulevard in Noordwijk, waar elke ochtend gezwommen werd in zee. Na storm ging Annelien daar strandjutten, prachtig hout, aangespoelde visnetten, schitterend van kleur verschoten plastic flessen, halve oliedrums, touw en ander afval, soms al jaren getumbled door de zee.
Als 15 jarige kreeg Annelien de sleutel van het Atelier van Uta Menardi Red, een textielkunstenaar en een grote inspiratiebron. Het atelier is groot en dat is bevrijdend. Hier maakte Annelien van vodden, van autostoelbekleding en met materialen gejut van het Noordzee strand geappliqueerde
wandkleden. Soms kwam het werk van de muur de ruimte in. In die tijd maakt ze ook kleine assemblages.
Nog tijdens de middelbare school ging ze naar de Vrije avond Academie in Den Haag, waar ze les had van Rudi Rooijakkers, en andere kunstenaars leerden kennen.
Akademie voor Kunst en Industrie
Annelien ging naar de AKI. Een selecte eigenzinnige academie. Het was het laatste jaar dat Pearl Perlmunter les gaf. Pearl Perlmunter had nog les gehad van Zadkine. De belangrijkste docenten voor Annelien op de academie waren Carel Visser, Sigurdur Gudmunson en Jan van Eijl. De lessen van Jan van Eijl waren vaak naar model en portret. Met Carel Visser had zij een goede klik. Ook na de academie. De deur van zijn boerderij stond altijd open. In 1985 deed ze met lof eindexamen, gecommitteerde en andere vrouwelijke inspiratiebron was Maja van Hall, die ze nog uit Noordwijk kende.
Autonoom.....
In Leiden had Annelien haar atelier eerst aan het Noordeinde en later aan de Nieuwe Rijn. Ze exposeerde en verkocht haar werk via groepstentoonstellingen, private opdrachten, een enkele solo expositie en via aankopen van het Rijk. Ze gaat in Amsterdam wonen.
Naast haar autonome werk werkt ze met de Leidse robot kunstenaar Henk Gosses. Fan van Chriet Titulaer en excited als ze opdrachten krijgen voor zijn huis van de toekomst, Tros Wondere Wereld en Space 86 en opdrachten van bedrijven in de offshore industrie.
Ook bijzonder het restaureren van de klim Pieten voor de Bijenkorf. Waar zij als kind zo vaak geboeid naar had staan kijken, hoe bedrieglijk dat klimmen eruit ziet. Het is een periode waarin haar werk wordt geïnspireerd door de mechanica en de kinetische kunst.
Crafts.....
Voor Display Dolls in Badhoevedorp heeft Annelien ruim 10 jaar in opdracht verschillende series voor etalagefiguren ontworpen. Incidentele opdrachten voor Rove Design en evenementenbureaus en rekwisieten voor televisieprogramma’s.
Eind jaren 80 raakt haar oudste broer zeer verward, jaren van angst om zijn welzijn volgden. Het heeft een enorme impact. Nooit zal het bedrukte gevoel om haar broer haar meer verlaten.
Haar ouders overlijden begin jaren 90. Haar vader eerst en 5 maanden later haar moeder. Annelien is dan 3 maanden zwanger van een niet beschikbare man die getrouwd bleek te zijn. Om nooit spijt te hoeven hebben besluit ze alleenstaand moeder te worden. Annelien plooit haar wereld terug naar een alledaags realisme om te overleven, te bestaan en om de zorg om haar broer en haar kinderen. Uiteindelijk gaat ze in 1999 toch nog samenwonen met de vader. En als ook de derde zoon geboren is trouwen ze in 2000.
Midden Beemster en Durgerdam.....
Drie jonge kinderen, drie honden, met toewijding zijn het gelukkige jaren waarin tijd voorbij schiet en het boetseren en bijschaven vooral op de zonen wordt gericht. Het huwelijk wordt in 2012 een beste vrienden relatie. Het is financieel met de credit crisis onmogelijk om uit elkaar te gaan. In 2017 met het aantrekken van de economie blijkt vertrouwen beschaamd, de tijd blijkt benut te zijn voor een eigen agenda. Het brengt Annelien aan de rand van de afgrond.
Downcycling, Recycling en Upcycling.....
Net als met hergebruik start Annelien, een nieuwe cycles in haar leven. Annelien is veel op het water te vinden. Doet een Nautische opleiding voor haar grootvaarbewijs. En belangrijkst ze vind uiteindelijk een plek waar ze weer met haar kinderen samen kan zijn. Ze opent een atelier op de 6e Vogelstraat in Amsterdam. Er is weer tijd en ruimte voor ontwerpen en beeldhouwen.
Zoals zij in de jaren 70 en 80 al aan het strandjutten was en afgedankte materialen verwerkte in haar kunst is ze nog altijd zeer betrokken bij het welzijn van de aarde. Nu volontair als #Plasticwhaleskipper waar ze op de Amsterdamse grachten met kleine bootjes gemaakt van pet flessen vissen naar afval in het oppervlakte water. Grachten welke vol liggen met plastic die gedachteloos zijn gekocht en weggegooid. Waar ze vroeger assemblages met hergebruik van plastic materialen maakte, doet ze nu onderzoek naar verschillend hergebruik van materialen bruikbaar, als grondstof.
Upcyclen, Annelien heeft de afgelopen jaren, eerst als duo, meubels en ander afgedankte producten een nieuw leven gegeven voor Furbish. Waarbij niet de vorm die je bedenkt leidend kan zijn, maar de beschikbare materialen dat zijn.
Water en Droogte
Zij heeft een lopend kunstproject in Spanje en Nederland. Water, droogte en corrosie vormen daarbij het uitgangspunt. De inhoudelijke samenhang in context met twee sterk verschillende omgevingen. Opmaken van historie en toekomst, onderzoek naar afvoer, verzamelen, verkoelen en verdampen en de rol van water. De korte termijn verandering in klimaat waar we voorstaan en de samenwerking die we mondiaal moeten hebben over het rentmeesterschap van de aarde. Daarnaast het meegaan in de cyclus van de natuur om leefbaarheid te borgen en het verlaten van de idee-fixe van maakbaarheid, welke de onophoudelijke strijd om ongelijksoortige elementen van de natuur te willen beteugelen en bestrijden. Zoals het water gaat waar het gaat.
Annelien haar hedendaagse fysieke kunstwerken zijn een stille getuigenis van het meegaan in de stroom.
Getumbeld en doorleefd, de harde en scherpe kantjes van de jeugd afgesleten.
Haar werk geeft de toeschouwer weelderige rust, in een wereld van toenemende afleiding bieden haar boeiende sculpturen een plaats voor aanhoudende waarneming en gedachte.
om in het moment te zijn en in connectie met schoonheid. Rust waarin je je denkkader kan verbreden en verruimen.
Over ons gedeelde bestaan op deze unieke planeet met zijn indrukwekkende kringlopen.
